اسناد بین المللی، سازمان ملل متحد، اسناد بین الملل

دانلود پایان نامه

 

بند 3 – حقوق ایران :
مطابق اصل سی و دو قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران :
«هیچکس را نمی توان دستگیر کرد مگر به حکم و ترتیبی که قانون معین می کند. در صورت بازداشت، حداکثر ظرف 24 ساعت پرونده مقدماتی به مراجعه صالحه قضائی ارسال و مقدمات محاکمه، در اسرع وقت فراهم گردد. متخلف از این اصل طبق قانون مجازات می شود.»
اما متأسفانه علیرغم صراحت قانون اساسی در این زمینه، در هیچ یک از قوانین و مقرارت ایران چنین حقی برای متهم زندانی پیش بینی نشده است که در اسرع وقت به اتهام وی رسیدگی شود.
ب : منع تندخویی و تنبیهات خشن و موهن
بند 1 – فقه اسلام :
در این باره نیز از سوی فقهای اسلامی توصیه هایی صورت گرفته است.
ابن عابدین که از فقهای حنفی می باشد معتقد است :
نباید زندانی را به غل کشید مگر در صورت ترس از فرار وی.
آیه اله حسینی شیرازی از فقهای معاصر نیز در این باره می نویسد :
«مجازاتهای غیرانسانی و بی رحمانه اداره زندان نسبت به زندانیان، گر چه به بهانه تأدیب باشد، باید مطلقاً ممنوع گردد. قرار دادن زندانی در سلول انفرادی، قرار نهادن وی در محل تاریک، پر کردن سلول از آب، بستن وی به دیوار و وسایل شکنجه، از این قبیل، هیچکدام جایز نیست کما اینکه استفاده از غل و زنجیر و بستن به وزنه های سنگین آهنی نیز باید ممنوع گردد.
استاد جعفر سبحانی نیز در جلد دوم از کتاب «مفاهیم القرآن» می فرمایند : «حبس شرعی – واجب است که از شکنجه و آزار به دور باشد »
بند 2 – اسناد بین المللی
ممنوعیت شکنجه و کیفرهای سخت و غیرانسانی یا تحقیر کننده همواره مورد توجه مجامع و کنفرانسهای بین المللی بوده است : از جمله در م – 5 اعلامیه جهان حقوق بشر سازمان ملل متحد مصوب 1948 آمده است. احدی را نمی توان تحت شکنجه یا مجازات یا رفتارهای قرار داد که ظالمانه و یا خلاف انسانیت و شئون بشری یا موهن باشد.»
بعلاوه قواعد حداقل سازمان ملل متحد نیز در سال 1955 در چندین ماده به چنین اصلی در خصوص رفتار با زندانیان اشاره نموده است. طبق ماده 54 قواعد حداقل لازم الرعایه :
«کارمندان زندان از بکار بردن هر گونه نیرو و زور ممنوع هستند، مگر اینکه مورد هجوم یکی از زندانیان قرار بگیرند که بعنوان دفاع از خود، اعمال نیروی بدنی اشکال نخواهد داشت. و نیز زمانی که زندانی اقدام به فرار می کند و یا از خود مقاومت نشان می دهد، در هر مورد استفاده از زور بلامانع است، و لازم بذکر است در صورتی که بطور اضطراری اعمال زور می کند، باید به قدر ضرورت باشد و گزارش کار بلافاصله به اطلاع مدیر موسسه برسد. همانطور که لازم است کارکنان زندان قبلاً تمرینات و آموزشهای مربوط را در این مورد دیده باشند. تا بتوانند در مقابل زندانیان تجاوز کار مقاومت کنند و همچنین بردن سلاح به داخل زندان بوسیله کارکنان بجز در شرایط خاص جایز نیست و باید افراد مسلح قبلاً طرز استفاده از سلاح را یاد گرفته باشند. »
ماده 31 قواعد حداقل نیز هر گونه مجازات غیرانسانی و قساوت بار مانند قرار دادن زندانی در سلول تاریک ولو به قصد تأدیب قدغن نموده است. همچنین انداختن زندانی به سلول انفرادی ممنوع است و نیز نباید از مقدار غذای زندانی کم شود، مگر اینکه پزشک بعد از معاینه این کار را تجوز کند و همچنین هر گونه اقدام جزائی که بر بدن و عقل زندانی آسیب برساند جایز نیست مگر در صورتی که طبیب تجویز کند و بعلاوه باید با مضمون ماده 31 منافاتی نداشته باشد و لزوماً هر روز پزشک، محبوسی را که اینگونه کیفرها در مورد او اعمال می گردد معاینه می کند و گزارش حالات او را در اختیار مدیر زندان قرار می دهد.
علاوه بر موارد فوق بموجب ماده 33 قواعد حداقل :
استعمال هر گونه وسایل شکنجه مانند به زنجیر کشیدن و غیره برای مجبور کردن زندانی به یک نوع عمل، ممنوع است، مگر آنکه به قصد تأدیب باشد. البته علاوه بر آن موارد دیگری نیز بشرح زیر استثناء شده که در آن موارد،استعمال آنها مجاز است
هنگامی که بیم فرار هست که در آن موقع می توان او را به زنجیر کشید و اگر نیازی احساس نشود باید بلافاصله زنجیر باز گردد. همچنین به قصد معالجات طبی با دستور طبیب، می شود وسایل مجبور کننده را در مورد زندانی بکار برد.

این نوشته در متفرقه ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.