الگوهای فضایی گردشگری، اقامتگاههای آزاد، تأسیسات اقامتی

 

۲-۳-۲-۱۰- پانسیون
به نوعی واحد اقامتی گفته میشود که ظاهری ساده داشته و ضمن اقامت از خدمات پذیرایی نیز برخوردار است.
۲-۳-۲-۱۱- پانسیونهای خانگی
به واحدهای اقامتی گفته میشود که در تعداد از اتاقهای ساختمان مسکونی صاحبان آن خدمات اقامتی ارائه میدهند. در اینگونه پانسیونها، خانواده صاحب پانسیون تعدادی از اتاقهای مازاد خود را به اقامت مسافران اختصاص داده و از آنان پذیرایی میکنند.
۲-۳-۲-۱۲- ویلاهای خصوصی
به این نوع اقامتگاه ها در ادبیات گردشگری خانه دوّم یا Secound home نیز میگویند. خانه های دوم که عمدتاً در مناطق توریستی احداث میشوند، به صورت اختصاصی توسط صاحبان و مهمانان آنها مورد استفاده قرار میگیرند. مسافران اینگونه خانهها هر چند که عملکرد توریستی دارند، لیکن از نظر اقامت به تأسیسات اقامتی موجود در محل وابسته نیستند. لیکن نیازهای روزمره خود را از مـحـل تهیه کــرده و از خدمات موجود در مناطق توریستی استفاده میکنند (همان منبع، ص۱۰۹).
۲-۳-۲-۱۳- اقامتگاه های آزاد
این نوع اقامتگاه ها فضاهای باز و آزادی هستند که هیچگونه تأسیساتی ندارند و صرفاً به خاطر زیبایی محل برای بر افراشتن چادر یا اقامت در فضای باز مورد استفاده مسافران قرار میگیرند. نمونه این نوع اقامت را میتوان تقریباً در تمای شهرهای توریستی مشاهده کرد که مسافران در کنار پیادهروها یا چمنهای پارکهای شهری چادر برافراشته و بیتوته میکنند.
۲-۴-گردشگری در طبیعت (طبیعت گردی)
یکی دیگر از الگوهای فضایی گردشگری شکل گرفته در عصر پسامدرن گردشگری در طبیعت یا طبیعت گردی میباشد. این الگوی فضایی در برگیرنده رویکرد گردشگران به محیط طبیعی با انگیزههای متفاوتی میباشد که گردشگر از سفر به محیط طبیعی یا طبیعت مدنظر دارد. از این رو گستره فضایی این الگو، محیط طبیعی را در بر میگیرد که میتواند به عنوان مثال ساحل، جنگل، کوه و نظیر اینها باشد. این الگوی فضایی از گردشگری در برگیرنده گونه های متفاوتی از گردشگری میباشد که در این فضا، تجربه گردشگری کسب میکنند. این گونه ها میتواند شامل طبیعت گردی، گردشگری دریایی، گردشگری ورزشی و نظیر اینها باشد.
در این بین نکته مهم، تمایزی است که بین گردشگری در طبیعت به عنوان یک الگوی فضایی و اکوتوریسم به عنوان یک گونه از گردشگری وجود دارد. این در حالی است که در بیشتر مواقع این دو مترادف هم محسوب میشوند و حتی گاهی یکی پنداشته میشوند.گردشگری در طبیعت یک الگوی فضایی از گردشگری میباشد و شکل دهنده متنی فضایی است که خوانش آن در پیرامون سفر به نقاط طبیعی با انگیزههای متفاوت از سوی گردشگران صورت میگیرد این خود در رویکردی واسازانه بر بنیان ساختارهای متفاوتی از نگرش درون متنی یا برون متنی قرار دارد که در راستای گونه های متفاوتی از گردشگری پدیدار میشود. همچنین در بازار جهانی گردشگری، گردشگری در طبیعت یک بخش کلی محسوب میشود که اکوتوریسم جزیی از آن در کنار گردشگری ماجراجویی میباشد (مجله موج سبز،۴،۱۳۸۰). در واقع اکوتوریسم بخشی در حال گسترش از بازار گردشگری در طبیعت است.به گونهای که طبق برآورد «انجمن اکوتوریسم» در سال ۱۹۹۹، گردشگری در طبیعت یا طبیعت گردی ۲۰ درصد و اکوتوریسم ۷%۰ از بازار مسافرت جهانی را در اختیار دارد (شاهنده،۴۹،۱۳۸۰). از این رو نمیتوان سفر به طبیعت را بدون در نظر گرفتن ویژگیهای آن، اکوتوریسم نامید در حالی که میتوان این گونه سفرها را در چارچوب گردشگری در طبیعت به حساب آورد.
علاوه بر آن از نظر تعاریف نیز هیچگاه گردشگری در طبیعت تنها معادل اکوتوریسم نیست. در اینجا تفاوتی را میتوان مشاهده کرد که مابین انگیزههای این دو وجود دارد. گردشگری در طبیعت یا طبیعت گردی، مسافرت به محیطهای طبیعی میتواند در چارچوب انگیزه های متفاوتی باشد که تنها فضای طبیعی را مدنظر داشته و انگیزه مربوطه هیچ گونه رابطه مستقیم با محیط طبیعی ندارد و حتی گردشگر نسبت به محیط دارای هیچ حساسیتی نیست. در حالی که اکوتوریسم بنا به تعریف آن توسط موسسه بین المللی اکوتوریسم در سال ۱۹۹۱ « یک مسافرت مسئولانه به مناطق طبیعی که محیط زیست را حفظ و زندگی راحت مردم محلی را تثبیت نماید» تعریف شده است (مجله موج سبز،۴،۱۳۸۰).
از این رو اکوتوریسم واجد چهار ویژگی مشخص و بارز میباشد که عبارتند از:
سفر به یک منطقه طبیعی.
سفری که حامی حفاظت از تنوع زیستی باشد.
سفری که برای جوامع میزبان محلی سودمند باشد.
سفری که به درک و فهم عمیق از طبیعت و محیط زیست رهنمون باشد (شاهنده،۴۹،۱۳۸۰).