انتخاب صحیح تامین کننده، مدیریت ارتباطات، انتخاب استراتژی

 

ارتباطات
نزدیک شدن به تامین کننده، برمبنای توسعه
علاوه براین، مدیریت کیفیت، به همین ترتیب، یکی از مهمترین تعیین کننده های SRM است.بهرحال، به دلیل پیچیدگی اهمیت آن، این مورد بطور جداگانه در بخش بعدی مربوط به مدیریت کیفیت در خرید، مورد بحث قرار خواهد گرفت (Trent,2007).
1-3-7-2- روش عمومی SRM
سه روش اساسی وجود دارد که می توانند در مدیریت ارتباط تامین کننده اعمالشوند:
روش تبادل اطلاعات دوجانبه، در مشارکت با نزدیک شدن به مدیریت ارتباط
انتخاب بین منبع یابی متعدد و منبع یابی از یک تامین کننده، ایجاد شالوده ای برای تامین برمبنای استراتژی توسعه
تصمیم گیری در مورد تداخل در ارتباطات قراردادی رسمی با تامین کنندگان یا ارتباطات مشارکتی غیررسمی، در مشارکت با نزدیک شدن به مدیریت ارتباطات (Bozarth,1998).
2-3-7-2- استراتژی های بخش بندی تامین کننده
همانگونه که در بخش قبلی تعریف شد، سه جنبۀ اصلی که بایستی در زمان انتخاب استراتژی ارتباط تامین کننده مدنظر قرار داد، عبارتنداز: تبادل اطلاعات، منبع یابی متعدد در مقابل منبع یابی واحد، و انتخاب سطح ارتباط قراردادی. بهرحال، بطور عادی فرض می شود که یک کارخانه یا سازمان، نبایستی کورکورانه روش تدارکات استراتژیک ارائه شده را در جهت SRM اعمال کند، چرا که مطمئناٌ این امر یک دستورالعمل است، نه یک قانون. بنابراین، استراتژیهای مختلف SRM می توانند برای تامین کنندگان مختلف یا گروه های مواد مختلفی اعمال شوند (Gelderman,2005)
مطمئناٌ، یک فاکتور مهم که بر بخش بندی تامین کننده تاثیر دارد، ماهیت عملی کارخانه است. ماهیت کارخانه در مورد اینکه از چه محصولاتی برای ساخت استفاده می کنند، تاثیر بسزایی بر انتخاب مدل ارتباط تامین کننده دارد. بطور کلی، خاطرنشان شده است که کارخانه ها، در جهت خرید محصولات و خدمات تدارکاتی گرایش دارند که ارزش افزوده و انطباق با نظرمشتری، بالایی دارند، که برای داشتن تامین کنندگان استراتژیک تر، توصیه می شود. بعبارت دیگر، کارخانه ها، برمبنای فعالیتهای ساخت خود در تامین مواد خام و سایر محصولاتی که ارزش افزودۀ بالایی ندارند، غالباٌ ارتباطات طول بازو را ارائه می کنند(Dyer,1996).
3-3-7-2- انتخاب صحیح تامین کننده:
عموماٌ، زمانی که یک تامین کننده انتخاب می شود، چهار معیار مختلف که برمبنای آنها تامین کننده ارزیابی می شود، بایستی روند را هدایت کند – قیمت، کیفیت، قابلیت انعطاف تولید و زمان تحویل .مطمئناٌ، سایر جنبه ها بایستی به همین ترتیب مدنظر قرار گیرند، مانند شایستگی تامین کننده، ثبات مالی، فرهنگ سازمانی تامین کننده و پتانسیل نوآوری (Goffin et al 2006).
4-3-7-2- درک قیمت گذاری:
مطمئناٌ، قیمت یکی از مهمترین فاکتورهایی است که در زمان انتخاب تامین کننده مدنظر قرار می گیرد، اگرچه، در بسیاری موارد انتخاب تامین کننده ای که پایین ترین قیمت را ارائه می کند، می تواند بعنوان کوته بینی در نظر گرفته شود. روش های متعددی برای ارزیابی قیمتی وجود دارد که یک تامین کننده ارائه می کند، از میان آنها، معمول ترین روش، محک زنی و ارزیابی مدل قیمت گذاری تامین کننده است.
محک زنی قیمت توسط تامین کننده ، به دلیل موضوعاتی که در قابل اعتماد بودن و به روز بودن منبع و اطمینان از انطباق اطلاعات وجود دارد، عموماٌ یک ابزار پیچیده است.( Buchanan,2008)
5-3-7-2- کنترل کیفیت:
۸ جنبه وجود دارد که توسط Saraph و همکاران در سال ۱۹۸۹ شناسایی شده اند که بایستی به منظور دستیابی به مدیریت موفق کیفیت، مورد تاکید قرار گیرند: نقش رهبری مدیریت و سیاست کیفی، نقش واحد کیفیت، آموزش، طراحی محصول/خدمات، مدیریت کیفی تامین کننده، مدیریت فرایند، اطلاعات کیفی و گزارش دهی و روابط کارکنان. در متن واحد خرید، بزرگترین مشارکت در مدیریت کیفیت سازمانی، می تواند از طریق مدیریت کیفی تامین کننده انتظار رود.
روش مدیریت کیفی تامین کنده، بوضوح، به میزان بالایی تحت تاثیر سطح بالای استراتژی تدارکات می باشد. روش خرید در درک پیچیده تر خرید درست مانند یک فعالیت استراتژیک، نتیجه می شود، واحد تدارکات دیگر فقط بر قیمت محصول تامین شده، تمرکز نمی کند. برعکس، بطور استراتژیک، جنبه های مهمی مانند کیفیت، به حساب می آیند. بنابراین، همانگونه که سطح بالای تمرکز بر کیفیت قرار می گیرد، در نتیجه، مدیریت کیفی تامین کننده، اهمیت بیشتر پیدا می کند(Saraph et al,1989).