اهداف بلند مدت، مدیریت نوآوری، به عنوان یک

 

مدیر کتاب درسی (paei): مدیری است کامل که نقشهای چهارگانه یک مدیر را ایفا میکند. در جستجوی نتیجه است اما نه به قیمت از دست رفتن فرایند. طالب حداکثر یکپارچگی است اما نه به بهای دستیابی به نتایج کوتاه مدت. او در عین حال که تحلیلگر، عملگرا و حساس است، ولی احساساتی عمل نمیکند.
فرماندار (PAei): توجه بسیار زیادی به نتایج دارد و نقش اداره کنندگی و کنترل را به خوبی انجام میدهد. اما اینها موجب بی توجهی او به راهکارهای خلاقانه در سازمان نمیشود. زیرا او برای افراد اهمیت خاصی قائل است.
شبان (PaeI): به اظهار نظرها گوش فرا میدهد، در مورد آنچه که مطلوب است تصمیم گرفته و آنها را به اجرا در میآورد. او فردی قدرتمند و مؤثر است که برای ایده های دیگران اهمیت قائل است.
اداره کننده مشارکتی (pAeI): علاوه بر نقشی که او به عنوان اداره کنندگی ایفا میکند، شیوه کار او نسبت به سایر مدیران وضعیت مشارکتی بیشتری دارد. به اظهار نظر و توافق زیردستان اهمیت میدهد. در عین حال ایده های جدید مطرح شده را نیز میپذیرد.
راهنما (Paei): توانایی اصلی او در حصول نتیجه و یکپارچه کردن افراد است، ولی در کنار آن نیم نگاهی هم به اهداف بلند مدت دارد.
بنیانگذار (PaEi): بنیانگذار با دید وسیع مدیریتی است. شخصی مخاطره پذیر است و از خود خلاقیت بروز میدهد. سبک او در سازمان های کوچک نسبت به سازمان های بزرگ نتیجه بهتری میدهد. وجود چنین شخصی در یک سازمان تخصصی برای گرداندن حرفهای لازم است.
توسعه دهنده (PAEi): توانایی چشمگیری در برقراری پیوند بین اجزا یک پروژه پیچیده دارد. تشکیلات او میتواند تا ماوراء فداکاریهای او رشد نماید و به خاطر دارا بودن سازمان او تنها قائم به شخص مدیر نیست.
معلم (paEI): به عنوان یکپارچه کنننده و کارآفرین برتری دارد و در بین زیردستان هیجان ایجاد میکند.
مجاهد تازه وارد (Paei): قدرت یکپارچه کردن افراد، طرح ایدهها و اعمال سیاستهای کنترلی را دارد. در نهایت هم فعالیتهایی که سازماندهی کرده است با درصدی از شکست به هدف میرسد.
حامی بیباک (pAEi): ایده های بسیاری دارد. جزئیات را کنترل میتد و در عین حال حصول نتایج مطلوب برایش مهم است.
زمامدار (PaEI): این مدیر تصویر بزرگی از حال و آینده را مشخص میکند. او افراد را یکپارچه میند و ترتیبی میدهد تا تغییرات مؤثری به وجود آید (Tahir et al, 2014).
سبکهای مدیریت نامناسب
یکه تاز (P—): چنین مدیری امور هدایت، ضابطه گذاری اداری، تفویض، طرح ریزی، پیگیری، کنترل و … را انجام نمیدهد. قادر به تغییر جهت نیست و به خوبی ارتباط برقرار نمیکند. قابلیت‌های اطرافیان خود را گسترش نمیدهد و شدیداً مشغول تولید است. سازمانی که با یک یکه تاز اداره میشود، با فقدان تعادل مناسب در حجم کار افراد مواجه است.
دیوان سالار (A—): این مدیر صرفاً نقش اداره کنندگی دارد و به کسب نتایج و به وجود آوردن دستاوردها اهمیتی نمیدهد. در چارچوب مقررات عمل میکند. از ابهام متنفر است و به طور وسواس آمیزی منظم است. چنین مدیری بیشتر به چگونگی انجام کارها توجه میکند. در سازمان های با این نوع مدیریت نوآوری به راحتی به وجود نمیآید.
آتش افروز (–E-): تلاش چنین مدیری منحصراً صرف نوآوری میشود و انتظار دارد زیردستانش نیز تمام ایده های او را بدون درنگ اجرا کنند. او اغلب تغییر جهت میدهد و کارکنان هم همکاری نمیکنند و در نهایت شکست میخورد، چون سازمان نمیتواند همگام با او مدام تغییر جهت دهد.
دنباله رو کبیر (—I): منحصراً بر اساس روابط بین دیگران عمل میکند. او از خود فکر و ایدهای ندارد و دستاورد خاصی را برای سازمان در نظر ندارد. او به نظام خاصی متعهد نیست و هر نظامی را تا کسب توافق عمومی دنبال خواهد کرد.
چوب خشک (—-): این مدیر توانایی ایفای هیچکدام از نقشهای چهارگانه را ندارد. شخصی بی تفاوت است که اغلب نگران بقای خود تا سازمان بازنشستگی است. شکایتی ندارد و فرایند مدیریت برای او جنبه تشریفاتی دارد. در واقع این مدیر گویی اصلاً وجود ندارد.
کارفرمای سخت گیر (PA–): مدیر با این سبک مدیریت به انجام کار، نتایج و کنترل گرایش دارد. او علاقمند به کارایی و اثربخشی است. آنچه که انجام شده و ” چگونه” انجام شده است. به طور کلی او نه خلاق است نه فردگرا. شخصی غیر قابل انعطاف و خودرأی است (راستی برزکی و بیاتی، ۱۳۹۳).
رئیس بی خطر و خیرخواه (PA-I): چنین مدیری با نتایج کوتاه مدت سر و کار دارد. روی سیستمهای کنترل مؤثر متمرکز است و قادر به یکپارچه کردن افراد است. به دیگران اجازه میدهد راجع به ایدهها بحث کنند. خودش ایدهای ندارد ولی تصمیم نهایی را خودش میگیرد.