بهبود کیفیت

 

د – روش‌ مبتنی‌ بر تامین‌ رضایت‌ گروه های‌ ذینفع. (دفت، ۱۳۷۸).
‌هریک‌ از رویکردهای‌ مذکور در راستای‌ تبیین‌ و مفهوم‌سازی‌ اثربخشی‌ برنامه‌های‌ آموزشی به شرح ذیل
ارائه میگردد:
الف. روش‌ مبتنی‌ بر نیل‌ به‌ هدف:
در استفاده‌ از این‌ روش‌ برای‌ اندازه‌گیری‌ اثربخشی‌ آموزش‌ باید هدفهای‌ آموزش‌ را شناسایی‌ کرد. این‌ امر یک‌ روش‌ منطقی‌ است، زیرا فعالیتهای‌ آموزشی‌ در قالب‌ برنامه‌های‌ آموزشی‌ همواره‌ هدفمند هستند. به‌ عبارت‌ دیگر آموزش ها برآنند تا تغییرات‌ مطلوب‌ در دیدگاه ها و توانایی های‌ کارکنان‌ ایجاد کنند. لذا با اجرای‌ این‌ روش‌ میزان‌ پیشرفت‌ درجهت‌ رسیدن‌ به‌ آن‌ مطلوب ها، اندازه‌گیری‌ می‌شود. «این‌ روش‌ هنگامی‌ مناسب‌ است‌ که‌ اهداف‌ روشن، مورد توافق، قابل‌ اندازه‌گیری‌ و محدودیت‌ زمانی‌ وجود داشته‌ باشد» (جباری، ۱۳۸۱).
استفاده‌ از این‌ روش‌ برای‌ تعیین‌ اثربخشی‌ برنامه‌های‌ آموزشی‌ مستلزم‌ توجه‌ به‌ مفروضات‌ ذیل‌ است:
۱- فعالیتهای‌ آموزشی‌ درقالب‌ برنامه‌های‌ آموزشی‌ باید اهداف‌ نهایی‌ روشن‌ داشته‌ باشند.
۲- این‌ اهداف‌ بایستی‌ مشخص‌ بوده‌ و برای‌ اینکه‌ به‌ خوبی‌ درک‌ شوند باید تعریف‌ گردند.
۳- اهداف‌ باید تاحد امکان‌ قابل‌ کنترل‌ باشند یعنی‌ سازمان‌ و امکانات‌ موجود بتوانند از عهده‌ آن‌ برآیند.
۴- روی‌ اهداف‌ باید اجماع‌ یا توافق‌ عمومی‌ صورت‌ گرفته‌ باشد.
۵- پیشرفت‌ به‌ سوی‌ این‌ اهداف‌ را باید بتوان‌ اندازه‌گیری‌ کرد.
‌بالاخره‌ شاخصهای‌ مناسب‌ برمبنای‌ این‌ روش‌ عبارتند از: تقویت‌ حس‌ همکاری، تنوع‌ بخشیدن‌ به‌ تولیدات، افزایش‌ ثبات‌ عملیات، حفظ‌ منابع، ارتقا کارایی، بهبود کیفیت‌ محصولات‌ و خدمات، کاهش‌ اشتباهات‌ و تصادفات، مبادله‌، تغییر بهره‌مندی‌ از روش های‌ جدید و بهتر، ارتقا شغلی‌ و… .
ب. روش‌ مبتنی بر تامین‌ منابع:
در اجرای‌ این‌ روش‌ به‌ بخش‌ ورودی‌ برنامه‌های‌ آموزشی‌ توجه‌ می‌شود. «این‌ روش‌ هنگامی‌ مناسب‌ است‌ که‌ دروندادها تاثیر قابل‌ توجهی‌ بر نتایج‌ دارد». (جباری،۱۳۸۱). اساس‌ روش‌ حاضر بر این‌ فرض‌ گذاشته‌ شده‌ است‌ که‌ برنامه‌های‌ آموزشی‌ باید در تحصیل‌ و تامین‌ منابع‌ موردنیاز جهت‌ نگهداری‌ و حفظ‌ سیستم‌های‌ آموزشی‌ موفق‌ باشند. این‌ روش‌ بخشی‌ از دیدگاه‌ سیستمی‌ است. بنابراین، از دیدگاه‌ روش‌ تامین‌ منابع‌ اثربخشی‌ آموزش‌ بدین‌ صورت‌ تعریف‌ می‌شود: توانایی‌ برنامه‌های‌ آموزشی‌ چه‌ مطلق‌ و چه‌ نسبی‌ در بهره‌برداری‌ از محیط‌ خود برای‌ تحصیل‌ و تامین‌ منابع‌ ارزشمند و کمیاب است .(دفت، ۱۳۷۸) .
ج. روش‌ مبتنی‌ بر فرایندهای‌ درون سازمانی:
در این‌ روش‌ اثربخشی‌ برنامه‌ به‌ میزان‌ سلامت‌ و کارایی‌ فعالیتهای‌ درونی‌ آن‌ اشاره‌ دارد. مطابق‌ این‌ روش‌ یک‌ برنامه‌ اثربخش‌ دارای‌ فعالیتهای‌ آموزشی‌ یکپارچه‌ و هماهنگ‌ است، طوری‌ که‌ تمامی‌ افراد دست‌ به‌ دست‌ هم‌ داده‌ و با تکیه‌ بر امکانات‌ و شرایط‌ موجود سعی‌ می‌کنند بهره‌وری‌ را به‌ بالاترین‌ حد خود برسانند. «این‌ روش‌ هنگامی‌ مناسب‌ است‌ که‌ عملکرد برنامه‌ها به ‌طور شدیدی‌ از طریق‌ فرایندها و رویدادهایی‌ خاص، تحت‌ تاثیر واقع‌ می‌شوند» (جباری،۱۳۸۱).
روش‌ تعیین‌ اثربخشی‌ آموزش‌ برمبنای‌ فرایندهای‌ درونی‌ از آن‌ جهت‌ اهمیت‌ دارد که‌ برای‌ سنجش‌ و اندازه‌گیری‌ اثربخشی‌ باید به‌ دو موضوع‌ با ارزش‌ توجه‌ کرد: