به تصویب رسید و در سال، قانون مجازات عمومی، مجلس شورای ملی

دانلود پایان نامه

 

در تاریخ نقل شده که قباد پادشاه ایران به مذهب مزدک گروید نجباء و روحانیون اجتماع کرده او را خلع و جاماسب برادر او را بر تخت نشاندند جاماسب برادر خود قباد را (در سال 498 میلادی) در قلعه فراموشی حبس کرد.
پس از فتح مسلمین نیز هر حاکم و صاحب نفوذ در حوزه قدرت خود، محلی را برای حبس کردن افراد بنا نموده و متهمین را در آنجا نگهداری می کرد. زندانیان وضع رقت باری داشتند.
قدیمی ترین زندان بزرگ در تهران، زندانی به نام انبار شاهی بود که در زیر نقارخانه ارگ (محل فعلی بانک ملی بازار) قرار داشت و زیر نظر حاجب الدوله (رئیس تشریفات) اداره می شد. فراشباشی، رئیس اجرائیات و فراش ها نگهبانان انبارشاهی بودند.
غذای زندانیان بسیار ناچیز بود. مردم به عنوان نذر، گاهی از سوراخ زندان غذا و خوراکی برای زندانیان می انداختند. اصلاح سر و صورت، حمام و نظافت وجود نداشت. زندانیان ده الی چهارده نفری به وسیله زنجیری که دارای طوف های متعدد آهنی بود به هم متصل می شدند و انتهای زنجیر را از سوراخ درب اطاق زندان به خارج برده و به وسیله میخ آهنی بزرگی مانند افسار به زمین می کوبیدند. فاصله طوف ها از هم 10 سانتی متر بود و به هر یک از زندانیان دو شاخه چوبی به طول 25 الی 30 سانتی متر داده می شد تا هنگام خستگی و فشار زنجیر در گردن، آن را زیر طوق قرار دهند تا از سنگینی آن کاسته شود. زندانیان هنگام قرار دادن طوق به گردن خویش آن را می بوسیدند زیرا معروف است که امام موسی ابن جعفر علیه السلام، در زندان هارون الرشید مدتی در زنجیر بوده است برای جلوگیری از فرار زندانیان، وسط قلعه چوبی به طول 60 و به قطر 20 سانتی متر را به اندازه کف پای زندانی تراشیده و پای زندانی را در آن قرار می دادند و بعد قطعه چوبی را به وسیله ی میخ های بزرگی که به «گل میخ» معروف بود روی آن می کوبیدند تا مانع خروج پا از آن شود.
ج :زندان بعد از مشروطیت
در چهاردهم جمادی الثانی سال 1324 هجری قمری مصادف با 14 مرداد 1285 هجری شمسی فرمان مشروطیت بدست مظفرالدین شاه امضاء شد.
همزمان با ایجاد تغییرات و تحولات سیاسی – اجتماعی در جهان و ایران در سال 1292 شمسی از سوی دولت وقت ایران عده ای از مستشاران سوئدی برای سر و سامان دادن به نظمیه ایران اولیه آیینامه سیستماتیک زندانبانی را برای کشور ما تنظیم کردند. که در سال 1298 شمسی به تصویب هیأت دولت وقت ایران رسید. سپس همراه با تغییرات و تحولات سیاسی – اجتماعی ایران در تاریخ 1307 شمسی آیین نامه دیگری برای زندانها نوشته شد. که حدود نیم قرن در ایران اجراء می شد. کهنگی، فرسودگی و عدم کارایی آن آیین نامه با توجه به شرایط زمان باعث شد که در سال 1347 شمسی اولین آیین نامه زندانها در ایران نوشته شده و به تصویب دولت وقت برسد و سپس همان آئینامه در سال 1354 شمسی مورد بازنگری و اصلاح مجدد قرار گیرد. با این همه مستندات محکم تاریخی و غیرقابل انکار موجود نشان دهنده آن است که در تمام طول تاریخ و دوران گذشته، یعنی پیش از استقرار نظام جمهوری اسلامی در ایران هیچگونه توجه واقعی و عمیقی به تهذیب و تربیت و اصلاح و بازسازی بزهکاران و حقوق انسانی آنان نشده است و اصولاً زندانبانی گذشته در ایران بر سیستمی نظامی و خشن استوار بوده و تنها نگهداری بزهکاران موردنظر بوده است.
بنابراین در چنان وضعیتی هرگز جنبه های اصلاح و بازپروری شخصیتی و نکته های تربیتی و مسائل مربوط به دوران پس از ترخیص زندانی مدنظر و مورد توجه نبوده است و کمترین بهائی به سرشت و سرنوشت زندانی نمی داده اند.
با شروع نهضت مشروطیت و آشنایی مردم با افکار و عقاید علما و دانشمندان زمینه برای تدوین قوانین و تأسیس محاکم آماده تر گردید.
پس از برقراری مشروطیت و افتتاح مجلس شورای ملی، دولت طرحی به عنوان قانون جزای عرفی تهیه و به مجلس تقدیم که به علت عدم تطابق با موازین شرعی با مخالفت روحانیون که اکثریت نمایندگان مجلس را تشکیل می دادند مواجه گشت. دولت به مجلس پیشنهاد کرد که به کمیسیون عدلیه اجازه داده شود که لوایح دولت را بررسی و تصویب نماید تا دولت بطور موقت و آزمایشی قوانین را اجراء و پس از مطالعه مشکلات ناشی از اجرای قوانین جدید و اصلاح آنها، برای تصویب نهائی به مجلس ارائه دهد پیشنهاد مذکور در سال 1303 هجری شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
پس از دوره فترت و افتتاح مجدد مجلس قانون مجازات عمومی که از قانون جزای 1810 فرانسه اقتباس شده بود. تقدیم مجلس و در کمیسیون عدلیه به تصویب رسید و در سال 1304 با 169 ماده به تصویب مجلس رسید.
در سال 1304 مجدداً ماده 170 تا 280 و در سال 1310 ماده های 281 تا 288 به تصویب رسید.
در سال 1318 با اقتباس از قوانین کیفری ایتالیا و آلمان لایحه جدید قانون مجازات عمومی به تصویب مجلس رسید. پس از پایان جنگ جهانی دوم قوانین متعددی به تصویب رسید.
در همان کتاب آمده است : در سال 1392 شمسی دولت ایران به منظور سر و سامان دادن به وضع نظمیه (شهربانی) کشور عده ای مستشار از کشور سوئد استخدام کرد. مستشاران سوئدی ابتدا نظام نامه مجالس (آئین نامه زندانها) را تهیه کردند که در سال 1298 شمسی به تصویب هیئت دولت رسید. در این آیین نامه زجر بدنی و زنجیر کردن زندانیان ممنوع اعلام گردید. در دوره سرتیپ درگاهی رئیس شهربانی وقت نظامنامه تشکلیات مچابس و توقیف گاهها و وظائف مأمورین و مستخدمین آنها تهیه و در 31 تهیه شهریور ماه 1307 شمسی به تصویب هیئت وزیران رسید و در همان سال نظام نامه (آیین نامه) اجرای حکم اعدام نیز به تصویب و به مورد اجراء گذارده شد. در سال 1308 شمسی اولین زندان ایران (زندان قمر) جهت نگهداری 600 نفر محکوم بنا گردید. پس از شهریور 1320 تحت تأثیر علل ناشی از جنگ جهانی دوم به تعداد بزهکاران ایران همانند اکثر کشورهای جهان افزوده شد و زندانها را با کمبود جا مواجه ساخت.
در 21 مهر 1347 اولین آیین نامه زندانها با توجه به اصول عدم زندانها به تصویب رسید.
در سال 1355 در ایران 148 زندان و بازداشتگاه در مراکز استانها و شهرستانها و بخشها برای اجرای احکام و قرارهای قضایی در طول مدت تاریخ دادگستری تأسیس شده بود که 81 زندان و بازداشتگاه دولتی 67 زندان و بازداشتگاه استیجاری بود.
در منازل استیجاری که برای نشیمن شخصی بنا گردیده بود امکان اجرای مقررات
آیین نامه زندانها مخصوصاً تفکیک زندان و اجرای برنامه های اصلاحی و تربیتی و ایجاد کارگاههای صنعتی و حرفه ای امکانپذیر نبود به مرور زمان برای رفع مشکلات ناشی از کمبود جا چندین زندان در مراکز استانها و چند بازداشتگاه در مراکز شهرستانها شده است که مهمترین آنها عبارتند از
زندان گنجایش وسعت
قزلحصار 2000 نفر 33554 متر مربع

این نوشته در متفرقه ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.