به عنوان یک، برنامه ریزی، تصمیم گیری

 

۲-۱۱ روش ویکور
روش ویکور که به عنوان یک روش سازشی رتبه‌بندی معرفی شده؛ یکی از روش های قابل کاربرد برای پیاده‌سازی در رویکرد مسائل تصمیم گیری چند‌معیاره به شمار می‌آید. اساس روش سازشی به وسیله یو(۱۹۷۳) و زلنی(۱۹۸۲) بنا نهاده شد. این روش بر روی رتبه‌بندی و انتخاب از بین مجموعه‌ای از گزینه ها در شرایطی که معیارها متضاد هستند، تمرکز دارد.این روش یک فهرست رتبه بندی چند‌‌شاخصه بر مبنای اندازه‌گیری خاص نزدیکی به جواب ایده‌آل ارائه می‌کند(اوپریکوویچ، ۱۹۹۸). این روش بر اساس یک تابع تجمعی، نزدیکی به نقطه مرجع را بیان می‌کند. روش ویکور یک تابع تجمعی را معرفی می‌کند که فاصله از جواب ایده‌آل را بیان می‌کند. این فهرست رتبه بندی، تجمع تمام معیارها، اهمیت نسبی معیارها و تعادلی بین رضایت فردی و جمعی است. این روش فرم های مختلفی از تابع تجمعی(Lp-metric) را برای روش ویکور معرفی می‌کند. روش ویکور، تابع Qj را به عنوان یک تابع برای L1 و L∞ معرفی می‌کند و از نرمال سازی خطی برای حذف واحد معیارها در تابع استفاده می‌کند.
در این مدل، گزینه های مختلف J به صورت a1,a2,…,aj نشان داده شده است. برای یک گزینه(aj)، شایستگی شاخص چند گانه برای رتبه بندی سازشی از Lp-metric که در روش برنامه ریزی سازشی استفاده شده است؛ بدست آمده(زلنی، ۱۹۸۲).
L1,i و L∞,i برای فرموله کردن اندازه رتبه ها استفاده شده است. راه حل بدست آمده توسط minjSj با حداکثر مطلوبیت گروه (قانون اکثریت) توجیه می شود و راه حل بدست آمده توسط minjRj با حداقل پشیمانی فردی مخالف قابل توجیه است.
قدم های اصلی روش ویکور به شرح زیر است:
قدم اول- تعیین بهترین مقدار fi* و بدترین مقدار fi- برای تمام معیار ها با فرض اینکه تابع به صورت سود باشد.
قدم دوم- محاسبه مقادیر Sj و Rj که j=1,2,…,J .با بهره گرفتن از روابط زیر:
که wi اوزان معیارهاست و اهمیت نسبی آنها را بیان می ‌کند.
قدم سوم- محاسبه مقادیر(j=1,2,…,J) Qj با این روابط:
که S*=minjSj و S-=maxjSj و R*=minjRj و R-=maxjRj. و ν به عنوان وزن استراتژی اکثریت معیار( یا ماکزیمم مطلوبیت گروه) معرفی می‌شود و معمولا ν=۰٫۵ است.
قدم چهارم- رتبه بندی گزینه ها، مرتب کردن مقادیر S،R وQ به صورت کاهشی. نتایج شامل سه لیست رتبه بندی است.
قدم پنجم- انتخاب بهترین گزینه
بهترین گزینه تحت شرایطی محقق خواهد شد که دو شرط زیر برقرار شوند:
شرط اول (ویژگی پذیرش)
Q(a[2])-Q(a[1])≥DQ
DQ=
بطوری که:
a[2] از نظر رتبه بندی بر اساس معیار Q گزینه مورد نظر در موقعیت یا جایگاه دوم قرار دارد.
a[1] بهترین گزینه با کمترین مقدار برای Q
J تعداد گزینه ها