تداوم ارتباط، ناسازگاری، با یکدیگر

 

تعارض واقعی در مقابل تعارض غیرواقعی
تعارض واقعی اشاره به ناسازگاریهایی دارد که دارای زمینه و دلیلی منطقی(مثل تعارض در اهداف، وظایف، ارزش ها و…) هستند. تعارض غیرواقعی تعارضی است که به علت ابراز دشمنی، جهل و یا خطایی صورت میگیرد و معمولا دارای زمینه های منطقی نیست (رز و رز، ۱۹۸۹).
تعارض نهادینه در مقابل تعارض غیرنهادینه
در تعارض نهادینه، افراد از قوانین صریح، رفتار قابل پیشبینی و تداوم ارتباط پیروی میکنند اما در تعارض غیر نهادینه این سه ویژگی وجود ندارد.
تعارض مجازاتی
این نوع تعارض زمانی رخ می دهد که طرفین بخواهند برای مجازات کردن طرف مقابل، به تعارض بر خیزند.
تعارض نسبت نادرست
این وضعیت زماتی رخ میدهد که نسبت دادن نادرست علت ها به تعارضی خاص صورت گرفته باشد.
تعارض جایگزین
این نوع تعارض زمانی رخ میدهد که طرفین تعارض تضاد خود را به نهادهایی انتقال میدهند که درگیرِ در تعارض نیستند (رحیم، ۲۰۰۴).
۲-۳-۵٫ سطوح‌ تعارض‌
به‌ طور کلی‌ تعارض‌ سازگار می‌تواند در پنج‌ سطح‌ ظهور کند و افراد در سازمانها ممکن‌ است‌ با هر یک‌ از این‌ پنج‌ سطح‌ سروکار داشته‌ باشند که‌عبارت‌اند از: درون‌فردی‌، میان‌فردی‌، درون‌گروهی‌، میان‌گروهی‌ و درون‌سازمانی‌.
– تعارض‌ درون‌فردی‌
این‌ نوع‌ تعارض‌ در درون‌ فرد اتفاق‌ می‌افتد و زمانی‌ رخ‌ می‌دهد که‌ فرد در جهت‌ رسیدن‌ به‌ اهداف‌ به‌ مانعی‌ برخورد کند. نوع‌ دیگر تعارض‌ درون‌ فردی‌ تعارض‌ در هدف‌ است‌ که‌ به‌ سه‌ صورت‌ است‌:
الف‌) تعارض‌ خواست‌ ـ خواست‌: فرد تلاش‌ می‌کند از بین‌ دو هدف‌ مطلوب‌ یکی‌ را انتحاب‌ کند، به‌ عنوان‌ مثال‌ انتخاب‌ بین‌ دو شغل‌در دو سازمان‌ معتبر.
ب‌) تعارض‌ اجتناب‌ ـ اجتناب‌: فرد تلاش‌می‌کند از بین‌ دو گزینه‌ یا بیشتر که‌ دارای‌ پیامدهای‌ منفی‌ یکسان‌ هستند یکی‌ را انتخاب‌ کند. مانند فردی‌ که‌ برای‌ رهایی‌ از بیکاری‌ باید از بین‌ دوشغلی‌ که‌ مطلوب‌ نیستند یکی‌ را انتخاب‌ کند.
ج‌) تعارض‌ خواست‌ ـ اجتناب‌: فرد باید درمورد انجام‌ دادن‌ کاری‌ تصمیم‌ بگیرد که‌ هم‌ جنبه‌های‌ مثبت‌ و هم‌ جنبه‌های‌ منفی‌ دارد، مانند قبول‌ پیشنهاد یک‌ کار خوب‌ در یک‌ موقعیت‌ بد (وودمن‌ و دیگران‌، ۱۹۹۵).
– تعارض‌ بین‌فردی‌
بین‌ دو یا چند فرد رخ ‌می‌دهد که‌ دارای‌ ارزشها، آرزوها، سبکهای ‌ارتباطی‌ و دیدگاه های‌ متفاوت‌ هستند. از جمله ‌نشانه‌های‌ تعارضات‌ بین‌ افراد، صحبت‌ نکردن ‌همکاران‌ با یکدیگر و اعتنا نکردن‌ به‌ یکدیگر، بدگویی‌ یکدیگر، رد کردن‌ و آگاهانه‌ به‌ تضعیف ‌یکدیگر پرداختن‌ است‌ (اسلوکام‌، ۲۰۰۲).