تعاریف جوّ سازمانی، ارزش ها و نگرش ها، فرهنگ سازمانی

 

– یک برداشت جمعی کارکنان درباره ی ویژگی های خاص سازمان مثل اقتدار، اعتماد، انسجام، حمایت، نوآوری و عدالت؛
– برآیند تعامل اعضای یک سازمان؛
– پایه ای برای تفسیر شرایط؛
– تداعی کننده هنجارها و ارزش ها و نگرش ها راجع به فرهنگ سازمان؛
– منبع تأثیرگذار بر رفتار (گاردنر و همکاران، ۲۰۰۵: ۲۷).
سایر تعاریف جوّ سازمانی :
– داکرت (۲۰۰۴) : آشکار شدن شیوه ها و الگوهای زیربنایی که در پیش فرض ها، مصادیق و اعتقادات نهفته است و فرهنگ را می سازد.
– فلمینگ (۲۰۰۲) : جوّ سازمانی نمایی از ویژگی های ظاهری فرهنگ است که از ادراکات و نگرش های کارکنان ناشی می شود.
– چاندان (۱۹۹۵) جّوسازمانی منعکس کننده ی نگرش افراد از سازمانی است که نسبت به آن احساس دلبستگی می‌کنند و مجموعه‌ای از ویژگی و عامل هایی است که توسط کارکنان سازمان وجود دارد و به عنوان نیروی اصلی در تعیین رفتار کارکنان مؤثر است.
– بولدن (۱۹۹۲) :جّو سازمانی محیطی است که افراد در آن کار می‌کنند و منعکس کننده نگرش کارکنان و سبک مدیریت سازمان است.
– بیکر(۱۹۹۲): جو سازمانی درک کارکنان از محیطی است که در آن مشغول به کار هستند.
– فرنچ (۱۹۸۶) : جوّ سازمانی مجموعه نسبتاً پایدار از ادراکات اعضای سازمان در مورد ویژگی های فرهنگ سازمان است. این ادراک بر احساس، نگرش و رفتار افراد در محل کار تأثیر می‌گذارد.
– پاول و باترفیلد (۱۹۷۸) : جوّ سازمانی بیانگر ویژگی های سازمانی است که افراد آن را به صورت کل نگر درک می کنند.
– برین (۱۹۷۴) : جوّ سازمانی را به منزله شخصیت سازمان معرفی کرده اند. جوّ سازمان شیوه برخورد اعضا با سازمان است.
– فورهند، گیلمر(۱۹۶۴) : جوّ سازمانی مجموعه ویژگی هایی است که یک سازمان را توصیف می کند و آن را از دیگر سازمان ها متمایز می سازد، تقریباً در طول زمان پایدار است و رفتار افراد در سازمان را تحت تاثیر قرار می دهد.
– میرکمالی (۱۳۷۳) جوّ سازمانی عبارت است از مجموعه‌ای از حالات، خصوصیات یا ویژگی های حاکم بر یک سازمان که آن را گرم، سرد، قابل اعتماد، غیرقابل اعتماد، ترس‌آور یا اطمینان بخش، تسهیل کننده یا بازدارنده می‌سازد و از عواملی نظیر رضایت شغلی، شخصیت، رفتار، سوابق، نوع مدیریت، فرهنگ سازمانی روحیه، انگیزش، ساختار، تکنولوژی و غیره بوجود می‌آید و سبب تمایز دو سازمان مشابه از هم می شود.
با این دید می توان جوّ سازمانی را نتیجه رهبری مدیر دانست. به طور مثال، تحقیقات نشان می دهد جوّ سازمانی رابطه مستقیم با توانایی مدیر در برانگیختن کارکنان با برآورده ساختن نیازهای روانی آنها همچون توفیق طلبی، قدرت و… دارد.
سبک رهبری
رهبری همواره با انسان عجین بوده است. از زمانی که انسان بصورت بدوی و با شکار حیوانات روزگار می گذرانید، زمانی که دوام و بقای او به توان وی در هدایت نیرو در شکارگاه و شکار بستگی داشت و یا زمانی که گروه هایی از خانواده های صحرانشین برای تأمین غذا، نقلِ مکان می کردند، همواره رهبری وجود داشته است.(کیپن برگر، ۲۰۰۲: ۳)