درمقایسه باسایرالگوها، تحلیل پوششی داده ها، اندازه گیری کارایی

 

ب: بازده به مقیاس متغیر: یعنی هر مضربی از ورودی ها، می تواند همان مضرب از خروجی ها یا کمتر از آن و یا بیشتر از آن را، در خروجی ها تولید کند .الگوی BCC بازده به مقیاس را متغیر فرض می کند.
۲-۵) مزایای روشDEA
این روش،واحداندازه گیری حساس نیست نهاده هامی تواننددارای واحدهای مختلف باشد.روش DEA یک روش مدیریتی است که کارایی واحدهارا،به طورنسبی اندازه گیری می کندوراهکارهای مدیریتی ارائه می دهد.این روش به مقایسه واحدها بایکدیگرمی پردازد و ازایده گرایی محض به دوراست.روش DEA قابلیت تعمیم پذیری و گسترش داردو به کارگیری آن دریک واحد برای یک موضوع ،می تواند زمینه رابرای کارهای بعدی نیز فراهم کند روشDEA کارایی را فقط مشخص می کند و همچنین تحلیل پوششی داده ها،قابلیت بسیاربالایی در رتبه بندی کامل واحدهای تصمیم گیرنده موردمطالعه را فراهم می کند (تدریسی حسینی ۱۳۹۰ ).
۲-۶) محدودیت الگوی DEA درمقایسه باسایرالگوها
چونDEA یک تکنیک ریاضی و عددی محض است ازاین رو خطاهای اندازه گیری ممکن است تغییرات عمده ای درنتایج به همراه داشته باشد. ازاین رو می بایست پس از شناسایی واحدکارابه کنترل مجدد داده ها و ستاده هااقدام وازصحت آن اطمینان حاصل نمود.این روش صرفایک روش ریاضی و براساس برنامه ریزی خطی است و توانایی مقایسه متغیرهای کیفی واحدهای تصمیم گیری را ندارد.اگر تنها یکی از داده هاو ستاده های واحد های تصمیم گیری تغییر کند، تغببرات اساسی در درجه کارایی واحد های تصمیم گیری پیش خواهد آمد. توافق کلی در مورد انتخاب داده و ستاده ها دراین روش وجود ندارد (تدریسی حسینی ۱۳۹۰ ).
۲-۷) اندازه گیری کارایی
فرض کنید nواحد تصمیم گیری باورودی هاوخروجی های چندگانه موجود باشد Xijو Yrjنشان دهنده ی iامین نهاده (ورودی) (i=1,…m) و rامین ستاده (خروجی) ( r=1,…,s) jامینDMU (j=1,…n) باشد مدل DEA توسط چارنز وهمکارانش (۱۹۷۸) برای اندازه گیری کارایی نسبیDMU0 با فرض بازده ثابت نسبت به مقیاس درفرم چندگانه معرفی شده که به شرح زیراست:
(۱)
۰۱
۹
(۱)
۰۱
۹
که در آن و ضرایب مجازی و یک مقدار کوچک غیر ارشمیدسی استفاده شده است، که از نادیده گرفتن عوامل موثردر محاسبه کارایی ، جلوگیری می کند(چارنز و کوپر ۱۹۸۴). این مدل به صورت مرسوم، به مدل CCR، ارجاع داده شده است. اگر بازده به مقیاس متغیر در نظر گرفته شودآن گاه متغیر نامحدود از در تابع هدف در مجموعه محدودیت ، کسر می شود(بانکر، چارنزو کوپر۱۹۸۴). مدل (۱)، ورودی محور است. مدل DEA می تواند خروجی محور، فرمول بندی شود. در این روش مدل با بازده های به مقیاس ثابت با مدل (۱) برابر است.در حالیکه با بازده به مقیاس متفیر ، یک متغیر نامحدود به و به مجموعه محدودیت ها اضافه می شود(بانکرو همکاران ۱۹۸۴). مدلی که بازده ها اجازه می دهد، نسبت به مقیاس، متغیر باشند، معمولا به مدل BCC نامیده می شود.
فرمول مدل (۱)دوگان است،که می توان آن را بارابطه زیر نشان داد:
(۲)
(۲)
این مدل ورودی محور به فرم پوششی مدل CCR معروف است. اگر یک مدل با تطبیق خروجی طراحی شود آن گاه تابع هدف به تغییر می یابد و متغیر وابسته به که به انتقال یافته است، می باشد. علاوه بر این، وقتی فرض بازده به مقیاس ثابت بمقیاس متغیر تغییر یابد، آن گاه یک قید تحدب اضافه می شود.
شکل۲-۱: واحد تصمیم گیرنده
شکل۲-۱: واحد تصمیم گیرنده