راهبردهای سازمانی، ارزش برای مشتریان، مدل کسب و کار

 

راهبردی که سازمان مجازی را با سه عامل اصلی منعکس می‌کند: تعاملات مشتریان، پیکربندی سرمایه، اهرم دانش. ون کاترامن و هندرسون (۱۹۹۸)
مدل کسب و کار عملیاتی یک سازمان، منطق اصلی خلق ارزش و نحوه کسب درآمد آن را شرح می‌دهد. لیندر و کانترل (۲۰۰۰)
مدل کسب و کار به این پرسش پاسخ می‌دهد که: آنچه ارائه شده به چه کسی و در عوض چه چیزی در انتظار بازگشت است؟ مدل کسب و کار علاوه بر ایجاد ارزش در یک شبکه ذینفعان چند حزبی و همچنین تبادل ارزش بین سهامداران را توصیف می‌کند. گردین و دیگران (۲۰۰۰)
مدل کسب و کار، منطق نظام کسب و کار را برای ایجاد ارزشی که در زیر فرایندهای واقعی نهفته است، توصیف می‌کند. پتروویچ و دیگران (۲۰۰۱)
مدل کسب و کار طراحی محتوای معامله، ساختار و حکومت را نشان می‌دهد تا به ایجاد ارزش از طریق بهره برداری از فرصت‌های کسب و کار جدید برسد. آمیت و زوت (۲۰۰۱)
معماری سازمان و شبکه شرکای خود را برای ایجاد، بازاریابی و تحویل ارزش و مرکز ارتباطات به یک یا چند بخش از مشتریان به منظور ایجاد درآمد پایدار و سودآور است. توربای و دیگران (۲۰۰۱)
مدل کسب و کار موجود و یا کسب و کار برنامه ریزی شده باری آینده است. مدل همیشه از واقعیت پیچیده، ساده سازی است. این امر به درک اصول کسب و کار یا برنامه ریزی کردن نحوه‌ی دیدگاه کسب و کار آینده کمک می‌کند. استالر (۲۰۰۲)
مدل کسب و کار چارچوب منسجم را فراهم می‌کند که ویژگی‌ها و پتانسیل‌های فناوری به عنوان ورودی می‌گیرد و آن‌ ها را از طریق مشتریان و بازار را به ورودی‌های اقتصادی تبدیل می‌کند؛ بنابراین مدل کسب و کار، به عنوان یک وسیله‌ی متمرکز که واسطه‌ی بین توسعه‌ی فناوری و ایجاد ارزش اقتصادی باشد، تصور می‌گردد چسبروم وروزنبلوم (۲۰۰۲)
مدل کسب و کار توصیف داستانی منطقی است که چه کسانی مشتریان شما هستند، ارزش آن‌ ها چیست و چگونه شما در قبال ارائه‌ ارزش به آن‌ ها کسب درآمد می‌کنید. مگری تا (۲۰۰۲) شرح نقش‌ها و روابط شرکت، مشتریان، شرکا و تأمین کنندگان و همچنین جریان کالاها، اطلاعات و پول میان این احزاب و مزایای اصلی تخصیص یافته به آن‌ ها به ویژه، اما نه منحصراً مشتری. باومن (۲۰۰۲)
مدل کسب و کار یک مدتی است که اغلب به توصیف اجزای کلیدی کسب و کار پرداخته است که مشتریان، رقبا، پیشنهادها، فعالیت‌های سازمان، منابع، عرضه‌ی عوامل و ورودی‌های تولید و همچنین اجزای روند طولی برای پوشش پویایی مدل کسب و کار در طول زمان است. هدمن و کالینگ (۲۰۰۳)
مفهوم دقیق راهبرد شرکت‌ها در سطح خلاصه که به عنوان مبنایی برای پیاده سازی فرایندهای کسب و کار است. کامپانو و پیگنیور (۲۰۰۳)
مجموعه‌ای از راهبردهای سازمانی برای ایجاد و مدیریت از جمله درآمد، سطح بالای فرایندهای کسب و کار و اتحاد. لیم و دیگران (۲۰۰۴)
نمایندگی از منطق اساسی شرکت و انتخاب راهبرد جهت ایجاد و کسب ارزش در شبکه ارزش شافر و دیگران (۲۰۰۵)
مدل کسب و کار، ابزاری مفهومی است که از مجموعه‌ای از روابط و اجزای بین آن‌ ها تشکیل شده و منطق درآمدزایی شرکت را بیان می‌کند. همچنین توصیفی از ارزش ارائه شده سازمان به مشتریان مورد نظر، معماری سازمان و شرکای آن برای خلق، بازاریابی و انتقال این ارزش و سرمایه مربوط برای ایجاد جریان‌های درآمدی سود ده و پایدار است. استروالدر و دیگران (۲۰۰۵)
تلاش طرح‌های مشترک از شرکت‌های متعدد برای ارائه پیشنهاد مشترک برای مشتریان خود هکر و دیگران (۲۰۰۶)
مدل‌های کسب و کار به منظور شناسایی بازیگران کسب و کاری که در یک حرفه هستند و نیز چگونگی روابط صریح و روشن خود به وجود آمده‌اند. روابط در مدل کسب و کار از نظر ارزش تبادل بین بازیگران فرموله شده است. آندرسون و دیگران (۲۰۰۶)
از سوی کدام شرکت که قادر به ایجاد ارزش توسط هماهنگی جریان اطلاعات، کالا و خدمات در میان شرکت کنندگان در صنعت‌های مختلف در تماس با آن است از جمله مشتریان، شرکا در زنجیره ارزش، رقبا و دولت کالیو و دیگران (۲۰۰۶)
راه‌های ایجاد ارزش برای مشتریان و روشی که در آن کسب و کار تبدیل فرصت‌های بازار به سود از طریق مجموعه‌ای از بازیگران و فعالیت‌ها و همکاری راجالا و وسترلاند (۲۰۰۷)
مدل کسب و کار نشان دهنده تجارت اصلی سازمان و لازم است باری توصیف این سازمان از دیدگاه مأموریت اصلی آن و محصولات و خدماتی را که به مشتریان خود ارائه می‌کند. جانسن و دیگران (۲۰۰۸)
روش انجام کسب و کاری که توسط یک شرکت می‌تواند خود را حفظ کند و به تولید درآمد بپردازد. راپا (۲۰۰۸)