روش های تربیتی، انقلاب اسلامی، تصویب قانون

دانلود پایان نامه

 

زندان محلی بوده که متهم را در آنجا نگهداری می کردند تا در روز دادرسی در دادگاه حاضر نمایند.
معمولاً زندان ها در زیر قصرها و یا در قلاع بنا می شد و جایی تاریک و ناسالم بود. زندان ها وضع تأثرانگیز داشته و اکثر محکومین در زندان ها جان می سپردند.
روحانیون مذهب مسیح، اول کسانی بودند که با ابراز تنفر از خونریزی، خواستار تعدیل مجازات شده و مجازات حبس را به جای کیفر اعدام توصیه کردند و برای اصلاح و تربیت زندانیان اقدام و از زندان ها بازدید به عمل آورند.
در سال 817 میلادی در مجمع روحانیون مسیحی در رم، مقررات مربوط به اداره زندان ها تصویب و تأکید شد که زندان ها باید جنبه اصلاحی و تربیتی داشته باشند و برای نیل به این هدف، زندانیان باید به روش انفرادی نگهداری شده و به آنان کار دستی آموخته شود. اجازه خواندن کتب مذهبی را داشته و روحانیون در زندان ها، زندانیان را ملاقات و با نصایح سودمند آنان را به راه راست هدایت کنند. در اجرای تصمیمات مذکور در همان سال اولین زندان به روش انفرادی در رم بنا گردید.
در سال 1366 میلادی مجمع عمومی روحانیون مسیحی به عنوان اینکه در روش انفرادی زندانی فرصت تأمل و تفکر دارد و از نهایی زجر کشیده و از عمل خود نادم و پشیمان می شود و با تحمل مشقت روان پاک و منزه می گردد اجرای روش مذکور را تایید و تغییر نام زندان ها را به ندامتگاه را تایید کردند.
در سال 1557 در لندن قصر متروکی به نام بریدول BRID WELL برای نگهداری ولگردان اختصاص یافت. در این زندان کار الزامی و روش های تربیتی در مورد محکومین اجرا می گردید.
در سال 1559 در آمستردام، زندان خاصی جهت آموزش کار و تربیت مذهبی زندانیان افتتاح و از سال 1605 در این زندان روش انفراید اجرا می گردد.
در سال 1623 در ناپل زندانی برای تفکیک زنان از مردان، اطفال از بزرگسالان به روش انفرادی بنا شد.
در سال 1667 در فلورانس دارالتادیبی جهت تربیت جوانان تأسیس گردید. در سال 1703 در رم به امر پاپ کلمان XI زندانی تربیتی جوانان به روش انفرادی به نام «سن میشل» بنا و این جمله در آن حک شده است : «تنبیه بزهکاران با مجازات بی فایده است بایستی با روش خاص آنان را تربیت کرد» در این زندان، جوانان پسر کمتر از 20 سال و اطفال طرد شده و در خطر، به روش انفرادی توام با کار نگهداری می شدند.
در سال 1735 زندانی جهت نگهداری زنان به روش انفرادی در رم افتتاح شد.
در سال 1787 در آمریکا بنجامین فرانکلین BENJAMIN FRANKLIN که به اروپا مسافرت کرده و با افکار و عقاید هوارد و بنتام آشنا شده بود انجمن زندن ها را تشکیل و در سال 1790 در فیلادلفی (ایالت پسیلوانین آمریکا) اولین زندان انفرادی را بنا نمود.
در سال 1797 در انگلستان اولین زندان به روش انفرادی افتتاح شد.
اجرای روش انفرادی نتایج تأسف انگیز داشت و اغلب زندانیان پس از تحمل چند سال مجازات، مبتلا به بیماری های روانی شدند.
در سال 1816 در ایالت نیویورک زندان ابرن AUBURN افتتاح و زندانیان روزها دسته جمعی با هم کار می کردند ولی حق حرف زدن با یکدیگر را نداشتند و شب ها به طور انفرادی به سر می برند.
در سال 1815 در زندان Sing روش ابرنین (رژیم مختلط) اجرا گردید. زندانیان روزها با هم کار می کردند و شب ها به طور انفرادی نگهداری می شدند.
در فرانسه با تصویب قانون 6 اکتبر 1791 مجازات حبس در سر ردیف سایر مجازات ها قرار گرفت و در قانون جزای 1810 سه نوع زندان با اعمال شاقه، دارالتادیب و بازداشتگاه پیش بینی شد ولی عملاً زندانیان و بازداشتی ها در یک زندان نگهداری می شدند. در سال 1840 در یک جزیره استرالیا، روش تدریجی در مورد تبعید شدگان اجرا گردید.
ب :تاریخچه تحول زندان های ایران قبل از پیروزی انقلاب اسلامی
در قلعه ها، زندان هایی بنا می شد و پادشاهان و حکمرانان مخالفین خود را در آنجا زندانی و سپس به وضع فجیع از بین می بردند.
حبس جزء مجازات ها نبود بلکه وسیله ای برای از میان بردن بی سر و صدای اشخاص بلندمرتبتی بود که وجودشان برای کشور و یا پادشاه خطر داشت.
قلعه مستحکمی در گل گرد (در مشرق شوشتر در خوزستان) بود که «گیل گرد یا اندهشن» نام داشت و آن را «انوشبرد یا قلعه فراموشی» نیز می خواندند زیرا نام زندانیان و حتی آن مکان را کسی نبایستی بر زبان می راند.

این نوشته در متفرقه ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.