زمان و مکان، حقوق عمومی، جغرافیایی

دانلود پایان نامه

 

طبق ماده 119 ا.س.ز سال 84 تمارض زندانیان بهر نحو از انحاء به تشخیص پزشک زندان موجب تنبیه انضباطی خواهد بود صدور گواهی پزشکی نیز به هر نحوی از انحاء بنا به درخواست زندانی یا خانواده او از سوی پزشک زندان بکلی ممنوع و انجام آن از اختیارات خاصه پزشکی قانونی می باشد.
در صورت فوت زندانی رئیس زندان مکلف است مراتب را فوراً به دادسرای عمومی محل و پزشک قانونی و دادیار ناظر زندان اعلام و پس از صدور مجوز از سوی دادسرای مربوطه جنازه را حسب مورد به بستگان او تحویل یا پس از تشییع دفن نموده و وجوه و لوازم شخصی او بانظر دادیار ناظر زندان بر طبق صورت مجلس و رعایت نکات لازم به ورثه قانونی وی تحویل و رسید اخذ گردد.
هرگاه متوفی بدون وارث باشد باید در اسرع وقت با نظر دادستان عمومی نسبت به تعین تکلیف ما ترک او اقدام شود و در صورت امکان تجهیز متوفی با اذن اولیاء باشد
ت- اشتغال زندانیان
از دیر زمان به کار گماردن زندانیان و واداشتن آنها به انجام کارهای پر زحمت و توانفرسا نوعی کیفر و مکمل عقوبتهایی به شمار می آمد که زندانیان در انتظار آن بودند. لذا در نظر جامعه غایت مطلوب از مجازات این بود که گناهکار را با اعمال شکنجه و آزار به کیفر اعمال خود برسانند اما رفته رفته این اعتقاد تقویت شد که کار و کوشش تبهکاران منحط، زمینه اعاده اخلاقی آنها را فراهم خواهد کرد و بیکاری و تن پروری زندانیان از جمله موجبات فرار، سرکشی و انحطاط اخلاقی آنهاست.
بنابراین امروزه بر خلاف گذشته کار در زندان جنبه مجازات و یا نفع اقتصادی ندارد بلکه وسیله اصلاح و تادیب زندانی و آماده کردن وی برای زندگی جدید در جامعه ای است که موقتاً از آن طرد شده است . حال با این اعتقاد نخستین سوالی که پیش می آید این است که آیا کار در زندان اجباری باید باشد یا اختیاری؟
اجباری بودن کار در زندانها همواره در کنگره های مختلف علمی مورد تائید و تاکید قرار گرفته است بعنوان مثال کنگره بین المللی حقوق جزا در لاهه در سال 1950 توصیه نمود:
« کار در زندان باید برای کلیه زندانیان سیاسی یک نوع حق و برای محکومین حقوق عمومی یک نوع تکلیف و اجباری باشد»
از نظر فلسفه مجازات و سیاست زندانبانی دلائل چندی ایجاب می کند که کار در زندان لااقل برای محکومین جرائم عادی و به ویژه محکومیان به زندانهای دراز مدت به صورت تکلیف و اجبار باشد که مهم ترین آن عبارتند از :
الف) تامین امنیت در زندان و حفظ نظم و انضباط در آن .
ب) ایجاد ذوق کار و پرورش استعداد در مجرمین
ج) توجه به جنبه اقتصادی کار زندانی
البته هر چند اجبار به کار در برخی کشورها بعنوان یک اصل پذیرفته شده است اما در هر حال استثنائاتی نیز برای آن بر شمرده اند از جمله :
1- متهمین که به طور موقت در باز داشت به سر می برند.
2- سالخوردگان از کار افتادگان و کسانی که به تجویز پزشک از انجام کار معاف اند، مع الوصف این که در ایران کدام نظریه در مورد کار زندانیان اعمال می شود متعاقباً توضیح داده خواهد شد.
روشهای مختلف کار در زندان
باید دانست که مکاتب جدید جزائی عموماً انجام کارهای مفید و تولیدی را یکی از ارکان برنامه اصلاح و تربیت مجرمین دانسته به اقتضای زمان و مکان و وضع اقتصادی و جغرافیایی هر کشور اجرایی یکی از روشهای سه گانه زیر را توصیه کرده اند هر چند تا کنون اجرای روشی واحد برای کار زندانیان که بتوان در کلیه کشورها اجراء نمود تعیین نشده است .
1- روش مقاطعه کاری
این روش یکی از قدیمی ترین و در عین حال ساده ترین روشهای اجرای کار در زندانها می باشد . در این روش زندانیان عملاً در اختیار کار فرمایان خصوصی گذاشته می شوند. کار فرما یا مقاطعه کار با ایجاد کارگاه مواد اولیه را تهیه و تمام مخارج زندانی را از قبیل غذا و لباس و مسکن و غیره می پردازد و با پرداخت دستمزد به زندانی تولیدات کار را تحویل گرفته و به نفع خود به فروش می رساند . اداره زندانها ، فقط مراقب زندانی است و در صورت لزوم دولت بعنوان مساعده مبلغی به مقاطعه کار پرداخت می کند
2- روش رژی یا انحصار

این نوشته در متفرقه ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.