عمر بن عبدالعزیز، درمان بیماران، فقهای امامیه

دانلود پایان نامه

 

بند 3- حقوق ایران
طبق مقررات موضوعه آ.س .ز سال 84 ایران پوشیدن لباس زندان برای کلیه زندانیان امری الزامی نیست مگر به تشخیص سازمان زندانها اما در گذشته هر زندانی مکلف بود به محض ورود به زندان استحمام نموده و لباس زندان بپوشد و در تمام مدت اقامت خود در زندان به لباس زندان ملبس باشد مگر در موارد خاص با اجازه رئیس زندان از جمله می توانند با کسب اجازه از رئیس زندان بر حسب ضرورت پزشکی و بهداشتی از البسه زیر شخصی و یالباس اضافی و کرست طبی استفاده نمایند لیکن این عمل نباید وضع شکل لباس زندانی را تغییر می داد.
رنگ و شکل لباس زندانی که از طرف سازمان در اختیار زندانیان قرار می گرفت و آنها مکلف به پوشیدن آن می بودندبه قرار زیر بود.
برای مردان ( ذکور) بلوز و شلوار تابستانی و زمستانی به رنگ طوسی منقوش به آرم سازمان و برای بانوان ( اناث) مانتو و شلوار تابستانی و زمستانی و روسری بزرگ به رنگ طوسی منقوش به آرم سازمان البته لازم به ذکر است که متهمان و محکو مان بوسیله علامتی که در روی لباس آنان نصب و یا منعکس می گردد مشخص می شوند و تهیه علامت و یا فرم دوخت لباس نیز به عهده سازمان بود.
لباس مجازی که به زندانی داده می شد عبارت بود از سالیانه دو عدد زیر پوش و پیراهن ، زیر شلوار و دو جفت جوراب و یک جفت کفش راحتی و یک جفت کفش کار و یک دستمال و یک حوله و دو دست لباس تابستانی و زمستانی در صورت لزوم ماهانه یک بسته نوار بهداشتی و یک بسته پنبه برای مصارف بهداشتی به هر زندانی زن داده می شود
استفاده ازبند شلوار و کمر بند و نظایر آن نیز در داخل زندان بکلی ممنوع است.
روی قطعات لباس زندانی بشماره مخصوص بارنگی که با شستشو پاک نشود شماره گذاری می گردید به نحوی که کارگاه لباسشوئی به آسانی بتواند لباس زندانیان را از یکدیگر جدا نموده و طبق شماره مذکور لباس را به صاحبش مسترد نماید.»
علاوه بر آنچه که در م 95 آ. س . ز درباره البسه مجازی که از طرف سازمان زندان ها به زندانیان اعطاء می گردد تبصره ماده مذکور در ادامه می افزاید:
« زندانیان می توانند با امکانات خود لباس و وسایل خود را از فروشگاههای داخل زندان تهیه نمایند.»
پوشیدن لباس شخصی به هنگام خروج از زندان در آ. س . ز سال 72 پیش بینی شده است . بدین ترتیب که زندانیان می توانند با موافقت رئیس زندان در مواردی از قبیل ازدواج فرزندان، فوت بستگان نسبی و یا سببی درجه اول از طبقه اول یا ابتلاء آنان به بیماری که بعلت آن برای مدت طولانی قادر به حرکت نباشند تحت مراقبت مامورین با لباس شخصی به خارج از زندان اعزام می شوند
ح- بهداشت و درمان
بند 1- فقه اسلام
مساله بهداشت زندانیان و محیط زندان و همچنین لزوم درمان بیماران مورد توجه دانشمندان اسلامی نیز بوده است.
آیه ا… حسینی شیرازی در دهمین حق از حقوق زندانیان آورده است :
« لازم است که شرایط بهداشتی از لحاظ فضاء هوا، نور، گرما ، تهویه و لوازم بهداشتی مناسب و پاکیزه برای زندانیان تامین گردد»
بعلاوه ایشان در زمینه بهداشت شخصی، ضمن تاکید بر لزوم تامین وسایل بهداشتی مناسب برای زندانیان ، اداره زندان را مکلف دانسته که با توجه به فصول سال ، حمام زندانیان را به گونه ای تامین نماید که زندانی هر وقت بتواند به حمام برود
در خصوص درمان زندانیان نیز بنا به عقیده گروهی از فقهای امامیه ، چنانچه مدیون مریض بوده و زندان نیز موجب اضرار وی گردد ظاهر آن است که نمی توان او را زندانی نمود. همچنین سید عبدالعلی سبزواری در کتاب مهذب الاحکام مقرر می دارد که چنانچه حبس برای شخص معسر موجب ضرر گردد بنابر قاعده نفی ضرر و حرج محبوس نمودن آن جایز نیست.
البته در صورتی که معالجه زندانی در زندان وجود داشته باشد می توان به درمان و مداوای وی در زندان اقدام نمود . لذا برخی از فقهای حنفی معتقدند: چنانچه در زندان امکان مداوای زندانی فراهم باشد همانا مداوا خواهد شد . در غیر این صورت باید به زندانی اجازه داد که جهت مداوا از زندان خارج گردد.
بنابراین همان گونه که دوران عمر بن عبدالعزیز به پیروی از سیره علی (ع) به زندانیان بیمار و از کار افتاده و ناتوان توجهات درمانی می شد و به دادن دارو و فراهم ساختن
خوراکی های ویژه آنان می پرداختند فقهای اسلامی نیز در پرتو اقدامات امیر المومنین و الگو قرار دادن سیره آن حضرت است که تجویز کرده اند، چنانچه زندانی بیمار شد و پرستاری در زندان برای او پیدا نشد و مرضش نیز خطر ناک باشد او را در خانه اش معالجه نمایند.

این نوشته در متفرقه ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.