عوامل بروز بیتفاوتی در کارکنان، ارزشیابی عملکرد کارکنان، بی تفاوتی سازمانی

 

عدم اطلاع کارکنان از نتایج عملکرد خود: یکی دیگر از مهمترین عوامل بروز بیتفاوتی در کارکنان، عدم اطلاع از نتیجه کاری که انجام دادهاند میباشد. به گفته دیگر، بازخورد ناکافی از کار انجام شده و ندانستن این که استاندارد عملکرد او چیست، موجب پرداخت بهاء گزافی خواهد شد.
فقدان یا ناکارآمدی نظام ارزشیابی عملکرد کارکنان به گونهای که با توجه به تاکید بیدلیل و غیرر منطقی و یکسویه بر عوامل مروبط به ویژگیهای شخصی(که انگیزهای برای بروز لیاقت و کاردانی باقی نمیگذارد) و یا عوامل عملکردی ( که باعث ایجاد نفرت و بیگانگی با سازمان میشود) شرایطی فراهم گردد که موجد هیچگونه تغییر رفتار و یا ایجاد حساسیت و همدلی در کارکنان نشود.
بیتفاوتی گروهی از کارکنان: برای گروهی از کارکنان حالت بیتفاوتی، ناشی از شکست و عدم ارضای نیازهایشان در سازمان است. آنان با انتظارات طلایی و آرمانی قدم به سازمان میگذارند وقتی که با محدودیت های سازما روبرو می شوند، امیدشان به یاس تبدیل و چون برآوردن انتظارات خود را غیرممکن میبینند، در صورتیکه در سازمان بمانند و آن را ترک نکنند، به تدریج به حالت بی تفاوتی دچار میگردند.
انتقال بیتفاوتی به محیط کار: عدهای بیتفاوتی را با خود به محیط کار میآورند و یا حداقل به لحاظ وجود زمینه های روانی و شخصیتی خاصی، در برابر شرایط و اوضاع و احوال بیتفاوت کننده زودتر تسلیم میشوند. به معنای دیگر، آنها شخصیتاً بیتفاوت و خونسرد هستند و در محیط اجتماعی خود آموختهاند که نباید انتظار زیادی از سازمان یا افراد دیگر داشته باشند و به لحاظ این خلق و خو نسبت به آنچه در اطرافشان میگذرد، چندان توجهی ندارند و نسبت به همه چیز حالتی بیتفاوت دارند و این حالت شامل کار و شازمانشان نیز میشود.
۲-۴٫ کارکنان بیتفاوت
وقتی یک اتفاق مهم و سرنوشت ساز در سازمانی که در آن اشتغال دارید، رخ می دهد و هیچگونه عکس العمل و یا واکنشی را از سوی کارمندان آن سازمان مشاهده نمی کنی، بی شک شاهد یکی از نشانه های بی تفاوتی سازمانی یا همان (organizational indifference) هستید.
 برای مثال جدائی بخش مهم و تاثیرگذاری از بدنه سازمان شما از چرخه کسب و کار سازمانی شما و بیتفاوتی به این موضوع بخصوص از سوی افراد شاغل مستقیم در همان بخش که از آن ارتزاق میکنند.
 بیتفاوتی نوعی انحراف از وضعیت متعادل در سازمان است. در مدیریت بحران نیز، بحران را انحراف از وضعیت تعادل تعریف کردهاند. پس شاید بتوان بیتفاوتی را نیز نوعی بحران نامید.
 بی تفاوتی سازمانی یک عامل مخرب در سازمان بوده و نوعی بحران خاموش، سقوط آرام و تخریب مستمر و بدون صدا میباشد.
 به دنبال این بیتفاوتی شاهد موارد ناخوشایندی در سازمان خواهیم بود که پارهای از آنها عبارتند از:
۱) کاهش سطح کیفیت تولیدات و خدمات
۲) کارمندان فقط برای دریافت حقوق ماهانه خود سر کار خواهند آمد و انگیزه قویتر از این ندارند.
 ۳) استفاده از فرصتی برای گریز از کار
۴) بیتفاوتی به مشکلات، تخریبها و … سازمان و حتی کمک به سرعت بخشیدن آن
 ۵) بیتوجهی به حفظ و حراست از منابع ارزشمند سازمانی
 ۶) عدم توجه به نوآوری و خلاقیت و عدم زحمت دادن بخود حتی برای فکر کردن
 ۷) عدم مسئولیتپذیری در زمان بروز مشکلات و متهم کردن دیگران
  پاسخ به این سوال بسیار مهم است که چرا کارکنان بیتفاوت میشوند؟ در مراجع مختلف علل مختلفی برای این موضوع بیان شده است ولی به اختصار میتوان به موارد ذیل اشاره نمود: