میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی، میثاق بین المللی حقوق مدنی، اعلامیه جهانی حقوق بشر

دانلود پایان نامه

 

چندی بعد طرح مذکور توسط کمیسیون دفاعی اجتماعی وابسته به سازمان ملل مجدداً مورد بررسی و مطالعه قرار گرفت و بر اساس آن دستور العمل خاص از طرف سازمان ملل متحد تدوین و برای کشورهای عضو این سازمان ارسال گردید قواعد مذکور پس از تصویب ، تقدیم شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل گردید. شورا نیز در قطعنامه شماره 663 در تاریخ 31 ژانویه 1957 مجموعه قواعد حداقل رفتار با زندانیان را تصویب کرد. این مصوبات شامل مقررات مربوط به طرز رفتار با زندانی و همچنین صلاحیت کارکنان زندان است که قبلاً در نخستین کنگره سازمان ملل متحد درباره جلوگیری از جرم و طرز رفتار با مجرمین منعقده در 30 اوت 1955 در ژنو به تصویب رسیده بود.
در این قطعنامه ضمن توصیه هائی دربارۀ رفتار با زندانیان، از دولتها نیز دعوت شده است که مجموعه قواعد مربوط به رفتار با زندانیان را با نظر مساعد مورد قبول و اجرا قرار دهند و دو دسته دیگر از توصیه ها را تا حدی که امکان داشته باشد در اداره مؤسسات زندان و زندانهای باز خود رعایت نمایند.
در این قسمت ذکر این نکته ضروری است که دستورالعمل مذکور که بنام قواعد حداقل لازم الرعایه در مورد طرز رفتار با زندانیان نامیده می شود.
اگر چه هیچگونه ضمانت اجرائی در بر ندارد ولی اخلاقاً کلیه کشورهای عضو سازمان ملل متحد موظف به رعایت این قواعد حداقل نسبت به زندانیان خود می باشند :
در همین راستا در «مقدمه قواعد مذکور آمده است :
1-هدف از این قواعد تجسم جزئیات یک سیستم زندان نمونه نیست بلکه بمنظور این است که با الهام گرفتن از عقایدی که معمولاً امروز مورد قبول است و عناصر اساسی سیستمهای مناسب عصر حاضر را تشکیل می دهد، اصول و مقررات تشکیلات صحیح زندان و رفتار با زندانیان تشریح شود.
2-واضح است که کلیه قواعد مذکور، همه جا و همه وقت، با توجه به اختلاف شرایط حقوقی و اجتماعی و اقتصادی که در برابر اجرای این قواعد وجود دارد دائماً کوشش شود و این توجه به وجود آید که این قواعد در مجموع ، که حداقل شرایطی است که بوسیله سازمان ملل مورد قبول واقع شده است.
3-از طرف دیگر این قواعد باید با محیط هائی که در آنها عقاید و افکار در تکامل دائمی است متناسب و منطبق گردند این قواعد برای آن نیست که از رعایت تجارب و رؤیه معمول و مسئولین اجرای مجازاتها در مواردی که عمل به اصول و مواد مستخرجه با مجموع این قواعد مطابقت داشته، جلوگیری شود. بنابراین مسئولین اداره اجرایی مجازاتها باید همیشه اختیار داشته باشند که در موارد استثنائی با رعایت شرایط فوق اجراء قواعد را معلق گذارند.
مقررات مطرح در مجموعه قواعد حداقل رفتار با زندانیان شامل دو قسمت است.
قسمت اول : مقررات مربوط به اداره عمومی مؤسسات اجرای مجازات و راجع به همه طبقات زندانیان، اعم از کیفری یا مدنی یا بازداشت شدگان یا محکومین قطعی و همچنین شامل افرادی که از طرف دادگاه در مورد آنان حکم به اقدامات تأمینی یا تدابیر تربیتی صادر شده است می باشند. این قسمت مواد 6 إلی 55 قواعد مذکور را در بر گرفته و شامل موارد ذیل می باشد :
ثبت مشخصات زندانی در دفتر مخصوص (م-7) تفکیک طبقات زندانیان (م – 18) چگونگی و شرایط محل نگهداری زندانیان (مواد 9 إلی 4)
بهداشت شخصی زندانیان (مواد 15 و 16) پوشاک و وسایل خواب (مواد 17 الی 19 تغذیه زندانیان (م – 20) ورزش و تفریحات سالم (م-21)خدمات پزشکی و درمانی (مواد 22 إلی 26) اقدامات و تدابیر انضباطی مواد 27 إلی 32) وسایل ممنوعه (شکنجه) (مواد 33 و 34)کسب اطلاعات و حق شکایات زندانی (مواد 35 و 36) ارتباط زندانی با خارج اززندان (مواد 37 إلی 40) مسائل مذهبی (مواد 41 و 42) – نگهداری اموال زندانیان (م – 43) اعلام مرگ و بیماری – زندانیان (م – 44) انتقالی زندان (م – 45)- کارمندان زندان ها (مواد 46 إلی 54) بازرسی زندانها (م – 55)
قسمت دوم شامل قواعدی است که فقط در مورد هر دسته از زندانیان بطور جداگانه قابل اجرا می باشد و نیز در صورتیکه به صلاح گروه اول تشخیص داده شود و با مقررات ویژه خودشان تعارضی نداشته باشد، می تواند با قسمت اول انسجام پیدا کند. این قسمت نیز مواد 56 إلی 96 را در بر گرفته، شامل موارد ذیل می باشد :
اهداف مؤسسات زندان و وظایف مسئولان زندان در جهت تحقق آنها (مواد 56 إلی 64)
اصلاح و تربیت زندانیان (مواد 65 و 66) – طبقه بندی زندانیان (مواد 67 إلی 69) – امتیازات (م – 70) – کار زندانیان (مواد 71 إلی 76) تحصیل و تفریحات سالم (مواد 77 إلی 78) روابط اجتماعی و مراقبتهای بعدی (مواد 79 الی 83) مقررات مربوط به مجانین و بیماران روانی (مواد 84 الی 85) – مقررات مربوط به بازداشت موقت (مواد 86 الی 95) – رژیم مربوط به زندانیان حقوقی (م – 96)
بند 4 – کنوانسیون منع شکنجه و رفتار یا مجازات خشن، غیر انسانی یا تحقیر کننده:
در اعلامیه جهانی حقوق بشر (م – 5) و میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی (3-7) شکنجه ممنوع اعلام شده و در تاریخ 9 دسامبر 1975 نیز مجمع عمومی – طی قطعنامه ای بشماره 13452، اعلامیه حمایت از افراد انسانی در مقابل شکنجه و دیگر رفتارها و مجازاتهای خشن، غیرانسانی و تحقیرکننده را تصویب نمود.
سرانجام در سال 1984 کنوانسیون منع شکنجه و رفتار و مجازات ظالمانه، غیرانسانی و تحقیرکننده تصویب شد که ضمن تشریح و تعریف مفهوم شکنجه و دیگر اعمال غیر انسانی، تعهدات دولتهای عضو را مشخصاً بیان کرده و مکانیزم اجرایی آن را نیز توضیح داده است.
کنوانسیون مذبور مشتمل بر یک مقدم و 33 ماده در 10 دسامبر 1984 طی قطعنامه شماره 46/39 بتصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسید و در 26 ژوئن 1987 قدرت اجرائی پیدا کرد.
بموجب ماده یک این کنوانسیون «درد یا رنجهای ناشی از ضمانت اجراهای قانونی، شکنجه محسوب نمی شود، بلکه شکنجه شامل کلیه اعمال رنج آور یا توأم با آزار شدید جسمانی یا روانی است که عمداً بمنظور کسب اطلاعات یا گرفتن اقرار یا برای تنبیه شخص به لحاظ عملی که مرتکب شده یا مظنون به ارتکاب آن است و بالاخره بمنظور ارعاب و تهدید او یا فشار بر شخص ثالث به فرد تحمیل می شود»

این نوشته در متفرقه ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.