مسابقه های مشروع درجهت توانمندی، مرور ادبیات و سوابق مربوطه، مسابقه با غیر وسائل قمار

 

…………………………………..۸۲
فصل هفتم؛ احکام جواز مسابقات ورزشی ومانورهای نظامی …………………………………۸۵
۷-۱- جایگاه مسابقه در اسلام …………………………………………………………………………۸۶
۷-۲- اقسام مسابقات ……………………………………………………………………………………….۸۹
۷-۲-۱- مسابقه با غیر وسائل قمار…………………………………………………………………….۹۱
۷-۲-۱-۱- مسابقه های مشروع درجهت توانمندی ……………………………………………..۹۱ ۷-۳- احکام مسابقه ………………………………………………………………………………………….۹۲
۷-۴- مسابقه در ورزش ………………………………………………………………………………………………………۹۴
۷-۵- مانورهای نظامی …………………………………………………………………………………..۱۰۰
۷-۵-۱- شنــا …………………………………………………………………………………………….۱۰۰
۷-۵-۲- کشتی ………………………………………………………………………………………………………….۱۰۱
۷-۵-۳- شمشیر بازی……………………………………………………………………………………۱۰۳
۷-۶- ورزش و مانورهای نظامی، زمینه ای برای جهاد ……………………………………..۱۰۴
فصل هشتم؛ نتیجه گیری و پیشنهاد ………………………………………………………………..۱۰۷
منابع و مآخذ ……………………………………………………………………………………………..۱۱۴
فصل اول؛
کلیات طرح
۱-۱- بیان مسئله:
در فقه بابی با عنوان سبق و رمایه وجود دارد. در این باب آمده است : « لاسبق الا فی نصل، او خف، او حافر» که می توان در ترجمه گفت که شرطبندی و گروبندی در هیچ مسابقه ای جایز نیست جز در تیراندازی، شتردوانی و یا اسب دوانی و … بنابراین، بحث سبق و رمایه هم برجواز انجام مسابقات ورزشی وسرگرمی ها افاده می کند و هم بربحث شرطبندی و گرو در سوارکاری و تیر اندازی. مفهوم سبق و رمایه براثر کاربرد فراوان درمباحث فقهی، حقیقت درعقد ویژه ای پیدا کرده است که دارای دو رکن و دو انشاء پیوسته به هم (ایجاب و قبول) است. (جعفری لنگرودی،۱۳۵۶: ۴۵) در اصطلاح فقه سبق و رمایه به عقد مسابقه سوارکاری و تیراندازی به منظور آمادگی برای پیکار و جهاد با دشمنان اسلام گفته می شود.(جبلی عاملی، ۱۳۸۵: ۱۲۶) به بیانی رساتر مقصود از سبق آن است که سوارکاران پیمان ببندند که هر کدام که در مسابقه اسب دوانی یا شتر دوانی و… زودتر به مقصد تعیین شده رسید، مبلغ پول معین یا هر جنس مورد نظر را به عنوان جایزه دریافت کند و فایده اش این است که ماهرترین سوارکاران و تندروترین اسب ها شناخته می گردند.(مجلسی، ۱۴۰۳ق:ج۵،ص۶۷) منظور از رمایه آن است که تیراندازان در یک مسابقه دو یا چند نفری شرکت کنند تا بر اساس آن ماهرترین تیراندازان معلوم گردند. (بخشایشی،۱۳۷۸ش:۸۹) دراسلام سبق ورمایه از مستحبات است و انجام آن علاوه بر آثار تربیتی- ورزشی در آمادگی برای جهاد و دفاع هم موثراست (مطهری،۱۳۷۸ش:۷۷) فلذا اززمان صدر اسلام دارای ارزش و اهمیت بسیاری بوده است.
۱-۲- اهمیت و ضرورت انجام تحقیق:
درباره سبق و رمایه متأسفانه، پژوهش چندانی انجام نگرفته است. بنابراین، اهمیت این مطلب محقق را براین داشت تا دراین زمینه تحقیق کرده و ملاکات و معیارهای پذیرش برخی مسابقات ورزشی را از روی منابع معتبر استنباط نماید.
۱-۳- مرور ادبیات و سوابق مربوطه:
اساس بحث سبق و رمایه علاوه برقرآن مجید که صریحاً در آیه ۶۰ سوره انفال دستور می دهد: « برای کوبیدن دشمن هر نوع وسیله جنگی را آماده سازید و با وسایل جنگی مجهز و آماده باشیدتا دشمنان راه خدا را مرعوب سازید….»؛ حدیث معروف بین شیعه و سنی از پیامبر اکرم (ص) است که فرموده اند: «لاسبق الا فی خفّ او حافر او نصل. فقهای متقدم و متأخر به این حدیث از منظرهای متفاوتی نگریسته اند و این باعث شده است که برداشت های متفاوتی از این حدیث انجام گیرد بطوریکه ریشه بسیاری از اختلاف نظرها در همین برداشت های مختلف است. به طور کلی می توان این دیدگاه ها را در سه دسته کلی جای داد: نگاه نخست: اگر سبق را به فتح باء قرائت کنیم که در این حالت حدیث چنین معنی می شود که گروبندی روانیست جز در موارد معین و منصوص و اگر به سکون باء قرائت کنیم معنی روایت این خواهد بود که هیچ مسابقه ای جز این مسابقه ها جایز نیست. (حرعاملی،۱۴۱۲ق:ج۱۲،ص۷۶) بنابراین درحالت نخست، حرمت وضعی استفاده می شود و بنابر قرائت دوم حرمت تکلیفی بدست می آید. یعنی انجام هرگونه مسابقه ای اگرچه برد وباخت درآن نباشد حرام است.(طباطبایی حکیم، ۱۳۸۹ق، و محقق حلی،۱۳۷۴) شهید ثانی درشرح لمعه بیان می کند که مشهور فقها سبق را به فتح باء قرائت می کنند.(جبلی عاملی ، همان).